Wim Roskam

Misschien ken je dat gevoel... dat je naar een voorstelling bent geweest die zoo ontzettend bijzonder was en zo'n indruk op je heeft gemaakt, dat je het bij thuiskomst iedereen wilt vertellen... maar woorden schieten tekort.
Of dat je een aangrijpend boek gelezen hebt... maar je kunt het een ander niet uitleggen.
Of dat je zelf iets hebt meegemaakt dat je leven veranderd heeft. Je probeert het te vertellen... maar je kunt het niet verwoorden.
Men kijkt je aan, iemand glimlacht meewarig en zegt zoiets als: "Goh... Wat leuk voor je."
En jij voelt je machteloos, misschien zelfs verdrietig, of zelfs bezeerd.

Dat was ik...

Maar er iets iets veranderd en dat wil ik nu vertellen.

Mijn hele leven lang al ben ik van binnen bezig om dat wat in me leeft naar buiten te brengen. Wij allemaal komen uit de Lichtwereld, de 'Andere Kant', daar waarnaar wij weer terugkeren na onze overgang. Mensen die een Bijna Dood Ervaring hebben meegemaakt kennen dat gevoel. Ze hebben een tijdloos moment ervaren van een wereld zo zeldzaam mooi en overweldigend... maar ze kunnen het een ander niet uitleggen. Bijna zonder uitzondering zijn deze mensen na die ervaring een volkomen nieuwe levensfase ingegaan. Het Aardse leven, dat voorheen zo belangrijk leek, is niet meer wat het was. Al die mensen die geld, een carriere, een dure auto... zichzelf... zo belangrijk vinden... Ach, wat doet het er toe. DAAR gaat het niet om.

Ik heb geen Bijna Dood Ervaring meegemaakt. Toch is er iets gebeurd in mijn leven...

Schrijven en tekenen zijn al sinds de jaren 70 mijn hobby. Als jonge puber schreef ik fantasy-verhalen over een idyllische vallei op de flanken van een vulkaan, die bevolkt werd door natuurwezens, nimfen, die de bossen, de meren, de beken en de vallei beschermden. Zelfs de vulkaan had haar eigen beschermengel. 'Zij beschermen de Natuur', had ik het verhaal gedoopt. Ik had op jonge leeftijd reeds een gevoel van een wereld 'achter' deze zichtbare wereld. Misschien zou ik in deze tijd een nieuwetijdskind genoemd zijn, wie weet, maar wat zegt dat? 't Is maar een sticker. Toen bestond dat woord in elk geval nog niet.

Toen mijn vriendin Linda op 46-jarige leeftijd ernstig ziek werd was het haar jarenlange opoffering die mij in staat stelde alle tijd aan haar te besteden, haar te begeleiden bij alles, en haar uiteindelijk tot aan haar dood toe te verzorgen. Een strijd tegen een slopende ziekte en extreme pijn die in mijn ogen zó ongekend zwaar was en zo’n impact op ons allebei had dat het ons beider levens voorgoed zou veranderen. Kort voordat ze overleed vroeg Linda aan mij wat ze kon doen om me te laten weten dat ze bij me was en ik vroeg haar of ze me misschien zou willen inspireren.

Na haar overlijden schreef ik op een bepaald moment in een soort brief, of dagboek, aan Linda, dat ik alles wat ik nu zou gaan doen in samenwerking wilde doen met de Lichtwereld.

Een half jaar na haar overlijden 'droomde' ik bijzonder levendig van haar en toen ik wakker werd was die droom niet voorbij. Ik ervoer toen wat communiceren door middel van gevoelens werkelijk betekent. Telepatie is daar een veel te beperkt woord voor. Dergelijke communicatie staat gelijk aan weten, zonder enige twijfel en zonder enige angst, waarbij er geen grenzen zijn aan wat je elkaar wilt 'zeggen'. En terwijl ik die ervaring direct erna midden in de nacht aan het opschrijven was, voelde ik haar aanwezigheid van binnenin mijzelf, een ervaring zoals ik nog nooit had meegemaakt.
Vanaf dat moment is mijn leven in een stroomversnelling terechtgekomen. Ik pakte het airbrushschilderen, een hobby waar ik al jarenlang niet meer aan toe gekomen was, weer op en reeds bij het eerste schilderij ondervond ik hoezeer mijn manier van schilderen veranderd was. Meer dan ooit schilder ik nu vanuit mijn gevoel en vaak pas achteraf ontdek ik hoezeer ik geholpen en geïnspireerd word bij de totstandkoming ervan. Bij elk schilderij valt een verhaal te vertellen over de gekke manier waarop het tot stand gekomen is. Intussen heb ik geleerd dat behalve Linda, ook mijn eigen gids Amhirez (in het verleden zelf een zeer begaafd schilder) mij helpt en inspireert.

Daarnaast werd ik door Linda op geraffineerd slimme manier geïnspireerd en gemotiveerd om een opleiding tot edelsmid te volgen, om zodoende voor haar de ring te kunnen smeden die we elkaar hebben aangeboden, en waar tijdens de 'droom' haar ja-woord op kwam.

Die opleiding maakt het nu tevens mogelijk om andere sieraden te ontwerpen en te creëren waarbij ik door haar geïnspireerd wordt het ontwerp, de keuze van de stenen en de manier van uitwerken geheel af te stemmen op de degene die ze zal gaan dragen. Het laatste sieraad in die reeks is de Akaija, een sieraad dat een ongekende uitwerking heeft op degene die het draagt.

Marianne is nu mijn levenspartner en ook zij zal de ring gaan dragen waarvan ik het ontwerp van Linda heb gekregen en die voor ons alledrie bestemd is: een ring die twee werelden met elkaar samensmeedt.

Dat is wat ik meegemaakt heb... dit is waardoor ik nu in staat ben om dat wat m'n hele leven lang al in me leeft, nu naar buiten te brengen. Ik heb een 'gevoel' van de Lichtwereld. Ik kan dit niet in woorden tot uitdrukking brengen zoals een dichter dat kan. Vroeger kon ik het ook niet in beelden naar buiten brengen. Maar in tegenstelling tot vroeger ben ik nu meer dan ooit tevreden met de creaties die via mijn handen naar buiten mogen komen. Het is niet te bevatten... niet met je verstand.
Het is alleen te voelen, maar dat is niet hetzelfde als emotioneel worden.
Het is luisteren met je hart.
Probeer de beelden niet te begrijpen.
Probeer de woorden niet te begrijpen.
Maar luister... en voel...

Voel dat een tipje van de sluier van de Lichtwereld wordt opgelicht. Door de beelden... door de sieraden... en misschien zelfs wel door woorden,

Dat is de boodschap die 'Wij' je willen geven.

Want 'Jij' bent niet alleen.